AUSTRALIAN KURDISH COUNCIL (AKC)

Adelaide 31^st October 2010

PRESS RELEASE

After two days meeting on 30^th and 31^st October 2010 at the city of Adelaide – Australia, a group of Kurdish academics, intellectuals, community leaders and activists announced the formation of the Australian Kurdish Council (AKC).

The Kurds are one of the most ancient people in the Near East. Currently there are about 35 million Kurds living in Kurdistan and a sizable population is living in Armenia, Israel, Azerbaijan, Lebanon, USA, Europe and Australia. Totaling approximately 40 millions, they constitute the largest nation of the World without an independent state. Kurdistan was divided between, Iraq, Iran, Syria and Turkey at the end of the World War 1.

Kurdish migration to Australia started in the 1960’s of the last century with waves of refugees arriving in the 1980’s and 1990’s. Currently there are between 15000 and 20000 Kurds living in Australia. The majority are living in both Sydney and Melbourne and the rest scattered in major Australian capital cities.

The AKC is a non-profit  organization representing Kurds from all parts of Kurdistan who are Australian citizens. The AKC’s membership is drown from Kurdish and non Kurdish intellectuals, academics, politicians, community leaders and activists who are committed to values of human rights and principals of equality and freedom.

The Board Members of the AKC are elected by its members and the guiding philosophy of the organisation is respect for the rule of law and human rights, which is the surest instrument for advancing Australian values and interests.

The Kurdish people have always been an important element in the fight for democracy and the realization of universal human values and standards in their divided homeland. Based on this inherited values, and in support of the legitimate aspirations of the Kurdish people for autonomy and self-determination. The AKC will bring together the Kurdish community and its supporters to create a stronger alliances and better communication between our community and the wider Australian community. The AKC endeavours to act as a representative body on behalf of the Australian Kurdish community’s interests and issues. It is main objective is to support peaceful resolution of the Kurdish national issue in accordance to the United Nation’s Charters.

As proud citizens of Australia, We will work for the development of a strategic and lasting relationship between Australian and people of Kurdistan including strengthening the business and economic ties between Australia and the Kurdistan Regional Government.

We call upon our Kurdish community to support the AKC as a platform for their voice, to raise their aspiration and suffering and as a venue for hosting our fellow Australians to educate them about our ever alive and old history, our colourful but so oppressed culture.

For more information about the Australian Kurdish Council (AKC) please contact:

1. Fazil Rostam – President        - on           0412008197     email: fazil.r@hotmail.com

2.      Twana Nuri – Media Officer – on 0401010784  email: twananwri@gmail.com

Demokrasiya Jeffersoni:

Ji Gel, Bi Gel, Bo Gel

Demokrasii ya Jeffersoni  îdeal û mînakek  herî  berçave  sistema dewletê ye,kû hatiye pêşbinî  kirin.Thomas  Jefferson cutyarê Virciniyayî   nuserê daxuyaniya  serxwebuna Emrîka ye.Ev dukument  nek tinê  egerên serxwebunê  lê her wisa  armancên  ava kirina sistema dewletê bi cihanê dide xuya kirin. Evî her wisa  esasnama  azadiya  ûlî  li Virciniya nivisî ku di  nav  da cudahiya ûl û dewlet hatiye desnîşan kirin. Piraniya  îydîyayên  kû  di demokrasiya Jeffersonî  da hatine  dîyarkirin ne yên wî  bi xwe  belko  ev îydîyayên  wergirtî  ji  fîlesofên mina Montesquin, Voltaire, û  Plato (eflaton) nî  ne. Lê  herçiwa be zêdetirin  beşên pêkhinerê  wê  demokrasiyê  ji  îydîyayên  fîlesofê  îngilîsî John Locke î  ne.  Di demokrasiya  Jeffersonî  da   felsefa  John Locke  xwedî  bandorek  erênî  boye  bi taybet  di  warê  mafê  sirûştiye  mirov,  rola  dewletê  û  cudahiya    kilise  li  dewletê.

Thomas Jefferson bawerî  hebo  kû  her  mirovek  xwedî   mafê  sirûştiye  yan  mafên  binêşeyî  ye, ev mafên  kû  her  mirovek  bi  wan  mafa  ji  dayîk   boye; mafên  kû  nabe  ji  mirov  bên  istandin  yan  cuda  kirin. Eve  mînakên  “xwe-ispatkerin” ku  rastîya  wan  di  daxuyaniyê  da hatine  nivisin: “hemo  mirov  wekhev  hatîne  afirandin,  ev  maf,  mafên  xwedayî  ne   kû  çicar  nayîn  zewt  kirin,  ji  wana  Jîyan, Azadî  û  li  dîv  keyfxweşî  û  bexteweriyê.”  Ev  mafene  bi  tinê ne  evin  kû  Jeffersonî  baweri  pê  hebo.Evî  bi   hurbinî  daxuyanî,  bi  peyv  dikir,  û  di  nivîsî   “di  nav  wan  mafan  da”   li  cihê  kû  nivisîba  “ev  maf  evene”. Yêkek  ji  mafên  siruştî  kû  Jefferson  bawerî  pê  hebo  lê  ev  li  Daxuyaniyê  nehat  nivisîn,  Darayî (milkîyet) bo. Herçend  di  reşnivîsa  dawiya  Daxuyaniyê  da  ev  peyv  nehat  nivîsin,  lê   hebuna  vî  mafî  jî   nehat  inkar  û  haşa  kirin.

Heryêk  ji  wan  mafên  sirûştî  bi   giringî  rûyek dîyar  kirî  ji  wan  mafane,  kû  mirovan  diket  mirov. Mafê Jîyanê  yêkek  ji  mafên  despêkê  ye. Her  kesê  maf heye,  kû  bijît, maf heye hebît. Azadî  û  wekhevî  du  rûyên  yêk  sike ne. Hemu  kesê  mafê  çarenusa  xwe heye  yan Azadiyê , û  wekhevî  nikare  hebît  heya  hemu  kes  azad  nebin. Herwek kû  rûyê  serî  yê  sike nikare  hebît  bi  bêy  rûyê binî, Serxwebûn  û  Azadî  nikarin  hebin  bi  bêy wekhevî, û  her wisa  berû-wajî. Mafê li  div  bexteweriyê  mafek  bi  wate ye, hebunek  bi  armance. Mafê  darayî  yê  girêdayî  bi  her du  mafên  Jîyanê   û  Bexteweriyê  ye. Darayî (milkiyet) wateya  rizgariyê  dide  mirov,  kû  bijît  û  herwisa  fersendên  li  dîvçûn û  gehiştin  bi  bexteweriyê  pêk  tînît. Eve  mafên  bingehî  ne  kû  bi  wan  ra  hebuna  mirov  têt  fam  kirin.

Demokrasi ya Jeffersonî her wisa îna  hebunê  kû  armanc  û  rola  dewleta  çiye.  “Eve  kû  mafên  sirûşti  garantî  ken. Dezgehên  dewleta  ji  gel  pêk  bên, û  hêz u  qudreta  xwe bo  tenahi  û razîbuna  gel  bikar  biben. Lê  her  demê  kû  ev  bicih  neanin  eve  mafê  gele  kû  dewletê  haydar  yan  jî  li  nav  bibet”. Ev îydiya  ye  rastewxwe  ji  felsefa  John Locke  hatiye  wergirtin.

Dewletek  baş  û  rêk u pêk nabe  bibît  arişe  dinavbera  deshelat  û  bê  deshelata( karbidest  û hejara)  belkû  dibe  egera  li  nêzik  bona  mirovan. Hêz  û  qudreta  serekî  nabe  bêt  heder  kirin  bi  destê  qiral  yan  şah,   ev  hêz  pêdiviye  di  destê  gel  da  bît. Civakê  mafê  serekî  heye  kû helweşinit vê  dewletê,  eva  kû  şertên  xwe  bin  pê  diket.

Îdeal eve, li  jêr  Demokrasi ya Jeffersoni,  dewlet  gele,  û  gel  jî  dewlete. Di  encamê  da  ger  dewletek  nexwaze  ji  bo  berjewendiya  gel  bişuxile,  ev  gel belke  û  pêdivi ye  ku  vê  dewletê  bighure.  Dewlet  tên  ava  kirin  kû mafê  gelan  biparêzin  û  bi tinê vê  hêzê  bikar  binin  kû  ji  gel  girtine.

Jefferson  bi  xwe ali  girê  biçûk  bun  û bêhêz  buna dewleta  navendi  bo. Zêde  bi  hêz  buna  dewleta  navendî  bi  baweriya  wî  dibe  heger  kû,  hindek  mafa  bên  kêm  kirin  li  ciyê  ku  pêdivî  bo  biparêzit. Evî  baweri  bi  demokrasiyek  tewa  li  ser bingeha  rêz, hurmet û  bawerî  di  navbera  mirovan hebo. Ev li ser  vê  bawirê ye kû, herçend  dewleta  navendî  bê  hêz  bît, gel  zêdetir  bi  hêz  dibît,  û  eve dibi  eger  kû  civak  zêdetir  democrat  bît.

Di heman  demê  kû  Jefferson, xwazyarê  dewletek  navendî  ya  bê  hêze, bi heman  awayî  bawirî  heye  kû  ayîn  û  ol  nabe  çi  cih  hebe  di  vê  dewletê  da. Yêkek  ji  aligirên  here bi  hêze  cûdayi ya  ûl  li  dewletê, Jefferson  di  sala  1779  an  di  esasnama  herêma  Virginia  li  ser  azadiya  ûlê  nivisî. Di  nivisa wî  ya  vê  bare  da   hatiye, dewleta  Virginia  aligiriyê  li  çi  ûlekê  naket,  Û  ji  bo  wêyêkê  di  herêma Virginia  çi  kilise  yên  dewletî  niyn,  û  maliyat  û  dahat  nabe  bête  dan  bi  çi  ûl  yan kiliseyan.  Jeffersonî bo  wêyêkê  delil  di  îne  û  di  bêjit : “xelete  kû  mirov  pare  û  dirav  bide  û harikarî  û   yarmetiya  dîtinekê  kû  evî  bawirî  pê  niye  û  her wisa  evî  cî  deshelat  niye  kû  vê  dîtinê  bighurît  biket”.  Ji  bo  wêyêkê  cûdahiya  kilise  ji  dewletê  bo  beşek  ji  Demokrasiya  Jeffersonî.

Eve  çend  xalên  berçavin  di  Demokrasiya  Jeffersonî  da,  yêk  ji  wan  mafê  sirûştiye  mirov: Jiyan , Azadî  û  li  div  keyfxweşî  û  bexteweriyê,  û  Darayî, milkiyet.  Yadin  armanc  û  rola  dewleta  di  garantî  kirina  wan  mafan.  Û  yêkedin  cûdahiya  kilise  û  dewletê.  Demokrasiya Jeffersonî  ava  kirina  dewletekêye  kû  Gel  xwedî  hêze: ev  dewletin  û  dewlet  ji  wane.

Wergêr   Sipan  Silwaneyi

http://www.byzantinecommunications.com/adamhoward/homework/highschool/jeffersonian.html

Pîroz kirina sersalê  bi avayên cur bi cur di nav civak, ol û netewa da tê pîroz kirin. Herçend sersal jî wek, ol, kultur, reng, nijad û ziman bi gor taybetmendiyên civakî hatiye dabeş kirin, pîroz kirin û çavrêyi yên vêjî bi gor rewş û kêmasiyên sala çûyî tên daxwaz kirin. Wek netewa Kurd demek pir dirêje ku em ji xwedêyê mezin daxwaz diken ku sala bêt salek bi mêv û bi ber bît. Lê ger ev gotine bo piraniya netewên cihanê di cih da be, bo netewa Kurd gotina, sal  bi sal xweziyek par di gel rastiyê nêziktire.

Bêguman, ev sal wek piraniya salên derbas boyî, li Kurdistana rojhelat girtin, kuştin, lidardan,bêrêzî û bêrumet kirina xelkê berdewam bo. Û zêdetir li salên çûyî madeyên bêhişker di nav civaka kurdî dihat belav kirin. Rêjeya bêkara zêdetir, sifreya xwarinê xalitir, û germatiya malbatê û civakê sartir dibît. Helbet, ev arişeyên nav hatî beruwajîy daxwazên me yên sersalê bone.

Li Kurdistana bakur, her mina beşa rojhelat arişeyên civakî dom kirin lê zêdetir li piraniya salên çûyî nunerên hilbijartiye civaka kurdî li parleman û bajêran hatin girtin.

Her wek salên çûyî û bi rêjeyek zêdetir deşt u dol çiya u nihal, gelî u şikevt hatin bombe kirin, daristan hatin şevitandin û şiwan bêrî û zarokên wan bi mayina hatin kuştin û birîn kirin.

Bo min,u bo Kurdistana min, heya zimanê min bi avayek formî ne peyive, pênasa min neyê nasîn, mafê min neyê dayîn, mlbat û civaka min neyê parastin, çîyayên min nexemilin  robarên min bi azadî ne herikin, roja sersala, ji dayik bona Îsa, hicreta Mohemed û şeva mîtrayi ye Zertuşt û îlhama Buda her wek  sê rojên dine  li 52 hevtiyên sale ne.

Sipan Silwaneyî

By Luc Andre – 2 days ago

VIENNA (AFP) — The murder of a Kurdish opposition leader in Vienna, in which Iranian President Mahmoud Ahmadinejad’s name has been dragged, is still shrouded in mystery two decades on.

Abdul Rahman Ghassemlou, the leader of the Democratic Party of Kurdistan — an Iranian opposition party outlawed by Tehran — was killed in the Austrian capital on July 13, 1989 by commandos who were never apprehended.

A number of witnesses have even linked Ahmadinejad to Ghassemlou’s murder and those of two others but Tehran has persistently denied involvement.

German authorities have said Ghassemlou’s murder, as well as the assassination of his successor Sadegh Charafkandi in Berlin in 1992, had been ordered by top Iranian officials.

Austria remains stubbornly tight-lipped on the case. And 20 years on, a former investigator on the case remains under pressure from the interior ministry not to give any interviews.

A former ministry official was similarly taciturn when contacted by AFP.

Ghassemlou and the two other men had come to Vienna to participate in secret peace negotiations with Iran, the third set of talks since the end of the Iran-Iraq war in 1988, in which the Iranian Kurds had taken Baghdad’s side.

Following his murder and after initial interrogations, investigators became suspicious of two members of the Iranian delegation, but in what Austrian authorities have described as administrative errors, the suspects escaped.

Between instructions that were never given out, delayed arrest warrants, mistaken reporting and competition between the different police departments, the errors multiplied.

One suspect, Amir Mansour Borzorgian, claimed to be a bodyguard for the Iranian delegation and sought refuge in the Iranian embassy in Vienna. He was discreetly allowed to leave the country months later.

Another, an Iranian “emissary” Mohamad Sahraroudi was wounded in the attack and therefore seen as a victim. He was given police protection until he left for Tehran on July 22, 1989.

The arrest warrants for both men were only issued much later.

“Austria ceded to pressure to safeguard its economic interests,” claims Green party deputy Peter Pilz, who has written a book on the affair, where he accused high-ranking Austrian officials of ceding to Iran’s demands.

Last month, Pilz presented to the media a testimony by a German arms dealer who claimed to have delivered weapons to Ahmadinejad in July 1989, shortly before Ghassemlou’s assassination.

In a statement to Italian anti-mafia authorities in April 2006 while he was serving a sentence for arms trafficking in Trieste, Italy, the German said he delivered half a dozen light weapons during a meeting in the Iranian embassy in Vienna.

At this meeting were three Iranians, including “a certain Mohamed, who later became president of the Republic of Iran,” he said, according to a copy of the translated testimony presented by Pilz.

A key question is why the Kurdish delegation took such little safety precautions.

A first meeting had taken place the evening before the murder in the same Vienna apartment, where there were no police or Kurdish bodyguards.

“I believe Ghassemlou thought that (the then-Iranian President Akbar Hashemi) Rafsanjani was in a weaker position and needed to negotiate with him,” suggests Chris Kutschera, a writer and a Kurdistan expert.

Ghassemlou’s widow, Helene, regrets that potential witnesses were cowed into silence.

“We have to find documents in Iran with signatures” proving that the killings were carried on the regime’s orders, she said.

Copyright © 2009 AFP. All rights reserved. More »

Add News to your Google Homepage

Mişt û miry an berhevdan, dan u istandineke diwanîye di navbera du aliyên ku xwedî du bîr û bûçûnên cuda bin. Kesên mişt u mir ker des bi axivtinê diken li berjevendîya bîr û hizrên xwe  û her wisa li dijî  bîr û hizrên rikeberê xwe, li pêş ku biryar ji aliyê gel bêt dayîn.Di serdemê îroyîn da berhevdan a di nav bera berbijarên serkomariyê, serokwezirîyê,serkşaredar,sinator û parlemantêra û her wisa di nav bera civakên curbicur wek civakên ronak bîrî tên kirin.

Di welatên pêşkevtî da berhevdan ji aliyê berhev kerê vê pirogramê tê li dar xistin. Berhevker li ser revşa welat û bername û pilana berhevdan kera pirsyara bi lêv diket. Pirsyarên ku di piraniya berhevdana tên kirin di şibin hev. Başe boçî pilan û bernama te çêtire ji ya reqîbê te? Erê tu dê çiva xercê kêm key û revşa jîyanê baştir key? Erê tu dikarî bacêtê balans key di çar salên pêşiya me? Erê tu dişêy revşa tenduristîyê, xwandinê, azadîyê, evlehîyê û ……wd baştir key?

Lê di komara Îslamîye Îranê da mişt û mir jî bi awayek Îranî birêve çû. Berhev ker di nav şeş mişt û miran da, ne wek birêveber lê zêdetir wek emirber di leyîzt. Bi tine wezifa wî kontirol kirina demê bu ku evjî ji aliyê berhevdan kera di hat bin pê kirin. Bi tinê pirsyarek di hat bi lêv kirin wek erê boçî dixwazî bibî serkomar?

Herçend, ku di sî salên derbas buyî da yêkum care ku mişt û mir di navbera berbijaran tê kirin, lê dîsan ez dikarim bêjim ku yêkek ji bedev tirîn, ciwan tirîn û gelêrî tirîn pirogramên sî salên çûyî bo. Ev berhevdan nuqte gihurînek dîrokî bo. Herçend wek şanoyekê sinaryoya vê ji aliyê rêberê olî Elî xamineyî, konseya parêzwan û civata mesilheta nizama îslamî ve hatibo nivîsîn û leyîz ker jî xweyî bon, lê, davîya vê pirr bi dilê gelên Îranî bo.

Kê çi got?

Di beşa despêka şanoyê da Ehmedînijad wek serkomarê demî û Mîrhosên mosevî wek serkwezîrê berê ketin mişt û mirê û hevdu dan ber xenceran. Ehmedînijad got; “ez bi tinê te li hember xwe nabînim ez  te û her du serkomarên berê Refsencanî û Xatemî li  beranberî xwe dibînim û evjî wek te dixwazin ez ji hole rabim”. Wî her wisa got; “ ku Refsencanî di despêka devleta min da peyamek  ji padşahek kendava farisî rêkir bo  û gotibo xema nexun ev devlete dê bêt herifandin”.

Mosevî got, “ev herdu kesayetîyên mezinin, lê min wek kasayetîyek ihsasa xeterê kirîye levma ez hatîme meydanê” û got; “ji  bo  meşandina welat du curên rêveberîyê hene yêkek ji wan rêveberîya macira cuyî, bê evlehî, kiryarên şanoyî, mêrxasî zanî, xîyal hûnanewe, xirafe perêzî, xilafguyî û pinhankarî, û herwisa xwe bi zil zanî, ji zagonê durketin, rûdîtinî û ifrat û tefrît”. Ya du duyan bi gor  heqîqet bîniyê, dur ketin ji xirafe perêzîyê, zelal bon,  palwedan bi eqlê ciwatî, rastguyî û biserxweyî  ez vê rêkê ji welat ra baştir dibînim levma ez ketîme meydanê

Mosevî bal kêşand ser siyaseta derewe  û got; “siloganên te di vî warî da wek xîyal tên berçav, û mirov dibêje ku filane medenîyet di hale herifînê daye û em dibe rêveberîya cihanê biken”. Di dirêjîya axivtinên xwe da base melevanên Birîtanîya ya mezin kir û got; “demê melevan hatin girtin me got emê wav îdam ken lê piştî ku gazîyek ji Lendenê hat guhê me, te cil û bergên nu ji wan kir û te  ev rê êxistin”  paşan ji got; “bi bawerîya min te meznatîya miletê me birîndar kir û te avruyê welatê me bir”.

Ehmedînijad ku tif li devî da hişk bibo û dît berhevdarê wî li berçavê hemo Îranîya ev êxistîye revşek pir nale bar da û zanî kû xwîn herikî û hinban dirîya bi pêkenî got rêzdar Mosevî; “ez pir ji te hez dikem û min ji tera rêzek taybetî heye”.

Lê, dîyare ku te pêzaninên tewa li ser gelek babeta nînin. Û got; “te di hindek axivtinên xwe da ez wek dictator binav kirime, lê te di demê serokwezirîya xwe da, qodreta serkomarê vî demî ku Elî Xamineyî bo kêm kiribon”. Başe ze dîktatorim yan tu dictator bûy?

Mosevî, di bersivê da got; “ji zagonê durketin û kiryarên bê qanunî kirin zemîne xweş kirine bo dîktatorîyê”. Te digot; “ez alîgirê hejar û belengaza me lê di kabîneya te da Mehsolî yê milyardêr cih girt”.

Ehmedînijad, ku evcar jî, bi pêkenî despêkir lê nekarî ruyê xwe yê girnijî biweşêrît got; “bê qanunî û ji zagonê durketin di devlemend bona kurên qudretmenda da dîyare”. Û  pêra çû û got; “te basê kerdanî kir ku bi çêkirina doktoraya  sexte û çêkirî di kabîneya mi da cî girtibo lê baş bizane ku di serdemê serkomariya Refsencanî da çêkirin û wergirtina doktoraya sexte û çêkirî biboye model û bi sedan kesa bon doktor”

Wî herwisa got piraniya karbidestên serdemê serokwezîriya te û serkomarîya Refsencanî bi destê xalî ketin kar lê bi firotina dolarên hevt tomenî bon milyardêr, Sefayî Ferahanî mudîrê te boçî bu milyardêr?. Ka bêje kurên Refsencanî çi diken? Ka bêje parên teblîxata te ji kur tên? Û wî herwisa hukumetên berê tewanbar kirin bi  mezende kirina kargehekê bi jina Kerbasçî û jina Qubêyî û got evan kargeh herifand u zewya vê firotin.

Ehmedînijad ku dixwast li demê mayî da hemo kolên xwe birêjît pirsî, kurên Natiq Norî çiva bune milyardêr? Ev bi xwe çiva dijît? Di vî demî da faylek girte destê xwe û da berçavê Mosevî û got eve fayla jinekê ye ku tu baş dinasî ev di hemo teblîxata da li kêleka te ye. Demê ku karmend bo mijûlî wergirtina du  lîsansa bo û herwisa  bi  bêy imtihana konkorê doktora wergirtiye.

Mosevî, wek carên pêş bi aramî got; “tomet bar kirina bi nav bi bêy ku ji aliyê dadwer we bên goneh bar kirin hêjayi  serokekê niye û eve cirîmeye tu li kesaneka nav dibey ku lêre nînin da bergiriyê li xwe biken. Lê we dîyare te çi tiştek li ser min nîye ji bo wê yêkê tu min bi her du hukumetên din girê didey”. Û di dawîya mişt û mirê da got di despêka hukumeta xwe da te gotibo  li welatê me da bi hezaran mirovên gendel û fasid hene ezê faylên wan wekem da navên wan bên eşker kirin.lê te nekir.

Herçend mişt û mir xalî li pilan û bernama berbijaran bo, û xelkên Îranê wek şerrê gurga çav lê dikir lê, eve erdhijyanek bo ku  Ehmedînijad bi afirandina vê xwe ji holê rakir, û demek dirêj pênaçît kû pişt erdhêjên vê komara îslamî ji holê raken.

Sipan silwaneyi

Iran is an ancient country in the Middle East region of southwestern Asia. It is a land of snow-capped mountains, green valleys, and barren deserts. Iran is one of the world’s oldest countries. Its history dates back almost 5,000 years and includes the eras of the great Medes and the great Persian Empire. It has natural beauty and magnificent historical places.

Iran is a cradle of civilization and one of the most beautiful, rich and unique countries in the world. It is comprised of diverse ethnic, national and religious groups. Persians, Azeris, Kurds, Blochis, Turkmen and Arabs are the major national groups in Iran and a few religious and ethnic minorities such as Assyrian, Zoroastrians, Jewish and Armenians are living in different parts of Iran. Iran’s main religion is Islam which comprises both the Shi’ites and Sunnis. Majority of the Iranian population are Shi’ites and Shi’ism is the official religion of the state.

However, the successive Iranian rulers have never recognized the multicultural, multinational, and multi-religious status of Iran. Under the reign of Reza Shah Pahlavi and his son Mohammad Reza (1925-1979) the slogan of one nation, one language and one culture was the dominant feature of the day. They tried to assimilate all non- Persian ethnic and national groups. Persian became the official language and all other languages considered as mountain dialects and prohibited from schooling and even publications.

All other nationalities except Persian were deprived of very basic natural human rights. Under such an exclusionist system whoever demanded to have education in their native language or even chose to name their children according their cultural norms ended up in jail or were executed by the Savak (Iranian Intelligence Service). It was an absolute tyranny and authoritarian regime. Shah became the shadow of god and the Iranian people became slaves. When the Shah was boasting about Iran as an island of peace, the people were shouting, “down with the dictator”.

The problem was he either did not hear these voices or he chose not to hear them. When he finally heard those voice by saying, “I did hear your revolutionary voice” it was too late. Khomeini was aware of the culture that been created and left behind by Shah. He declared himself as a representative of god so, that he could easily accept or dismiss anything he wanted. He disbanded all political parties and created an Islamic party. He implemented the Sharia law according to his interpretation of Shi’ites branch of Islam. He continued the foot step of the Shah with the same slogans. Even today, over 50% of the total Iranian populations who are not Persians have no right to be educated in their native language. Still Sunni Muslims are struggling to build a mosque in Tehran.

I consider myself an Iranian Kurd. The Kurds form 10% of the 70 million Iranian populations. We have no right to set up political parties, became a governor of district, governor-general, minster, head of the army, head of judiciary, member of guardian council, member of assembly of experts, speaker of parliament, president, or even deputies of one of these. Even today my fellow Kurds can not name their new born babies with Kurdish name. Even today if we demand any of the rights mentioned above we will end up in jail, face execution and very easily labeled as an enemy of the state.

So my fellow Iranians as long as I am not free in Iranian Kurdistan, people of Azerbaijan, Baluchistan, Turkmenistan, Ahwaz and Abadan are not free, you as Persian will not be free in Tehran, Mashhad, Kerman, and Isfahan either. As long as my very basic human rights are violated, my dignity not respected, and my identity denied I will question if I am an Iranian. It’s worth mentioning that, if we want to have a great Iran for all Iranian regardless of gender, nationality and religion then we have to reshape our vision, and face the reality. So let us create a culture of tolerance, let’s respect each other for who we are, lets extend a mutual recognition and respect towards each other. It is only then we will enjoy prosperity together.

nsilwanagh@hotmail.com

Îran welatek dêrîne li rojhelata navîne ku ketiye herêma başûrê rojavaya Asiya. Ev welatek bi befir û çîyaye , gelîyên kesik û deştên hişk û bê bare. Iran yêkek ji welatên pir dêrîne. Dîroka wê di  diçe berev 5,000 salan di nav da devleta Mîdya û empiratora Faris cih digirin. Ev xwedîyê  siriştek civan û bedev û her wisa xwedî cih û mekanên dîrokîye.

Iran landika medeniyetê û yêkek ji welatên pir zengîn û bê wêneye li hemo cihanê. Ev hatiye ava kirin ji qewm , netewe û Olên curbicur. Faris, Azerî, Kurd, Beluç, Turkmen û Areb netewên yêk ji duv yêk serekî ne. Li Iranê her wisa qewm û Olên bi kêmanî dijîn ji wana Asorî, Zertoştî, yehodî, û Ermenî ne kû li beşên curbicur jîyana xwe dimeşinin. Ola serekî li Îranê Ola Îslamê ye ku ji her du beşên Şîîe û Sunnî pêk tên, lê ji boy kû piranîya xelkên Îranê Şîîe  ne Ola Şîîe wek Ola formî û dîwanîye welat têt hejmarê.

Lêbelê  hukmiranên Îranê  çicar  pênasî  bi  wê çend kelturî û çend netewî yê neanine. Di demê hukmiraniya  Riza Şa Pehlevî û kurê wî Mohemed Riza di salên(1925- 1979) an piropagendeya yêk  keltur yêk netewe û yêk ziman silogana rojê bo. Evan pir xebat kir da hemo netewên xeyrî Faris esîmîle ken û ji holê raken. Farisî bo zimanê formî û dîwanî û zimanên din wek devokên çîya hatin bi nav kirin û li  xwandingeh û debistan û weşanê hatin qedexe kirin.

Hemo netewên din xeyrî Farisa ji kêmtirîn mafê siruştî û mafê mirov hatin bê par kirin. Li jêr vê sistema mehrom kirin û bê par kirinê, herkesê kû daxwaza xwandina  zimanê  dayîkê yanjî  bi  nav kirina zarokên taze boyî bi gur  keltur u tora xwe kir, diket ber hukmê zîndan û dardakirinê ji aliyê Savakê (hêza parastina Îranê). Ev rijîmek bi tewavî dîktator bo. Şa wek sîbera xwedê û gelên Îranê wek ebid û kûle dihatin hejmartin. Demê ku Şa Îran wek cizîrheha tenahîyê bi nav  dikir, gelên Îranê  gazîya  bimrît dîktator bilid dikirin.

Lê arişe ev bo kû Şa yan ev gazî, nedbihîst yan jî ne di xwast guh lê bît. Û demê ev  gazî guhdarî  kir got, “min denga  berxwedan û serhildana we guhdarî kir” lê ev  bersiv pir  direng  bo. Xomeynî  kû  baş  li  keltur  û  rewşa  jîyana xelkê haydar  bibo, xwe  wek  nunerê  xwedê  bi  nav kir  û evî  şêya  bi  hêsanî  her  biryarekê  red  yanjî  bipejirinît. Evî hemo  partiyên  siyasî  qedexe kirin, û bi  rêka ava  kirina  partiya  cimhurîya îslamî, evî dest  bi  cîbicî  kirina  qanuna  şerîetê  bi  gor  mezheb û Ola  Şîîe  kir. Xomeynî  dirêje  bi  şînpêyên  siyaseta  Şa  kir û berdewam  bo  li  ser  siloganên  berê. Heya îro zêdetir  li 50% xelkên Îranê kû xeyrî  Farisin,  li  mafê  xwandinê bi  zimanê dayîkê bê parin. Heya  îro zêdetir  li  2,000,000  bisirmanên Sunnî li  Tehranê xebatê  diken  bo  çêkirina  mizgevt (camî) ê.

Ez  xwe  wek  Kurdek  Îranî dinasim. Kurd bi kêmî 10% ji  nifosa 70 milyonî ye  Îranê pêk  tine. Lê me  çi  maf  niye ku  em  partîyek  siyasî  ava  ken û  me  maf  niye  kû  bibin  qaymeqam, fermandar, ustandar, wezîr, serokerkan, serokdadwer, endamê civata parastinê, endamê civata şarazaya, serok parleman û  serkomar û  her  wisa  me  maf  niye  kû  bibin  cîgirê  yêkek  ji  wan  pile  û  postên  navbirî. Heya îro hevwelatiyên  min  nikarin  navê  kurdî  li  ser  zarokên  xwe  danên. Di roja  îro  da  ger  em  da  xwaza yêkek  ji  wan  mafên  navbirî  biken  zîndan  cihê  me  û  darda  kirin  li  benda  meye  û  em  bi  hêsanî wek  dujminê  welat  tên  binav  kirin.

Lê  hevwelatiyên  Îranî, heya  demê ez  serbest  û  azad  nebim  li  kurdistana  Îranê, û  heya  xelkên  Azerbaycanê, Turkmenisanê, Ahwaz û Abadanê  serbest û  azad  nebin, tu  wek  Faris  azad  û  serbest  nabî  li Tehranê, Meşhedê, Kirmanê û Isfehanê. Û  heya, demê  kû  mafê  min  yê  siruştî mirovî  bêt  binpê  kirin  û  hurmet  û  kesayetîya  min  neyêt ragirtin, û  pênasa  min  bêt  inkar  kirin,  ev  pisyar  dêbêt  dubare  kirin  erê  gelo  ez Îranî  me? Hejî gotinêye,  ger  em  bixwazin  ku  me  Îranek  mezin  ji  bo  hemo  Îraniya  hebît  bi  bêy  ji  berçav  girtina  reng, Ol  û  nijad, pêdivî  ye  kû  em  ditinên  xwe  bi  gor rastîya  bigihurin. Ji  boy  wê  yêkê  werin  da kelturek pejirandinê  pêk  bînin,  werin  da  rêz  û  hurmetê  ji  yêk  bigrin.  Eve  bi  tinê  rêka  pêkve  jîyan  û  pêşveçûnê  ye.

nsilwanagh@hotmail.com

Wek agadarin di demek nêzîk da rejîma Îslamî bo deyimîn car berew şanûya hilbijartina serokomariyê diçit. Rejîma Îslami kû bi siyasetên xwe yên berteng û xelet her roj zedetir li roja pêş di asta navxwe û navnetewî da berewrûy rewşa dûrketinê dibît. Lê Jiber xirabiya rewşa abûrî û nizim buna rewsa jiyane, û xalî buna sifreya hevwelatîya nerazî bûna xelkê zêdetir dibît.ku ev arîşene dikarin welat berew serhatek nediyar biben.

Ezmunên sî salîya rejîmê bi zelalî diden, xuya kirin kû milmilanê û rikeberîya her du balên rejîmê yên xweyî kû, bi tondrê/ radîkal û nermrê/çêker tên nasîn di demê hilbijartinê da dihul û zirnayên xwe dikutin, lê mixabin dawet her daweta berê û serşûpî jî her serçûpîyê berê ye kû heya îroj bi şeşbendîyên, malwêranî, dizî û bertîl, pesîv û bêhoşî,gendelî û bêexlaqî, desbirîn û şelaq û girtin u kuştinê digerêt. Heya hilbijartin bi awayek azad û di hewayek bêtirs da nehê kirin û civakên xelkên Îranî bi têkrayî û civakên xelkê kurdistanê bi taybetî nûnerên xwe yên rastî ne hilbijêrin, ev dihul û ev dawet û ev şeşbendî dê her bên kutan û gêran û gotin.

Lê pirsyar eveye, gelo çima hilbijartin? Di welatên ku qanun serdest be, hikumet hebun û deshelat û şerîyeta xwe ji gel, bi gel û bu gel dibîne, u divê sistemê da bi bêy cûdahiyên cinsî,nijadî, rengî û olî berbijar tên dîyarî kirin û deshelat bi awayek aştîyane u tenah ji partîyekê bu partîyek din tê weguhêstin. Lê di komara Îslamî da beruwajî hemu welatên democrat, berbijar dibe kesek be kû cins mêr bît, bi ol şîee bît, û ser bi yêkek ji her dû balên rejîmê bît û herwisa mûrîd û sofîyê rêka wilayetî feqih bît. Bi gur wan taybetmendîyane di Îranek 70 ê milyun kesî da 35 milyun jin ku wek nîwîya civakê tên hejmartin û bi gur sistema komara Îslamî kêm eqlin(naqisul eqil) û nikarin bibin berbijar, nêzîk bi 17 milyun jin u mêr ku xeyrî şîîe ne nikarin bibin berbijar,û wek ku dineh carên çûyî da me dît nêzîk bi 69 milyun u 999 hizar û 982 kes jî, ger xwe berbijar ken ji alîyê civata şarazayan(meclisi xwebregan), civata nubedarî yê(şûrayi nigehban) û civata mesilheta nizamê(şûrayi mesleheti nizam) nayên pejirandin.

Lê niha pirs eve ye, erê gelo tu xwe dinav kîjan desteyê yanjî rêjeyê da dibînî? Ez bersiva vê pirsê bi teyê/î xwendewan dispêrim.

Başe gelo armanc li vê şanuya hilbijartinê çîye? Armanc eve ye, rejîma ku 3 sal û 11 heyv û 29 roja bi têkrayî hemu xelkên Îranê nexwendewar(ûmmî), negehiştî(sexîr)û wek keryê pezî ku hergav pêdivî bi şiwan heye dibînît, dixwazît ku di roja dawîyê da ji buy lêbandina raya giştîye cîhanê şerîyeta xwe li ûmmî û sexîra bigrît û ji raya giştîye cihanê ra bêjît”em hêza xwe ji netewê mezine Îranê digirin û her neteweyek hêjayi rêberên wek xwe ye”.

Lêbelê ji buy betal kirina şanuyê, bêdeng kirina zirnayê û rawestandina dawetê pêdivîye ku xebatek bêwestan bêt meşandin. Werin da pêkve bi yêk dengî û yêk rêzî biken gazî ÎDI BESE. Werin da vê hibijartinê wek derfetek bo ava buna saziyên sivîl li her gund û bajêrekê bikar bînin û bi rêka wan sazîya dengê xwe biken yêk û daxwaza mafên xwe yên olî, çandî û kulturî biken. Ger ez rabim,ger tu rabî, ger ev rabît, em dê rabin, ger em rabun rewş dê bêt gihurîn û şanu dê bet betal kirin. Ger em rabin, dengê me daxwazên me û yêkbuna me dê bet bihîstin, mêze kirin û dîtin.

]]> http://urmiyeonline.wordpress.com/2009/03/10/deyimin-hilbijartina-serokomariya-irane/feed/ 0 urmiyeonline nasraddin http://urmiyeonline.wordpress.com/2009/03/10/edi-bes-e-3/ http://urmiyeonline.wordpress.com/2009/03/10/edi-bes-e-3/#comments Tue, 10 Mar 2009 21:59:38 +0000 urmiyeonline http://urmiyeonline.wordpress.com/?p=323 ]]>

Êdî bes e, di wêjeya kurdî da niqte guherînek derunî ye, ev kelatiya ku ji kûratiya dil tê, bi harîkariya hêza şiûr û mentiqê tê şirovekirin û di vê demê de, mirov hest bi xwe nasînê dike û li pey nirxên mirovatiya xwe digerê. Xwediyê vê bîr û hizrê takek serbest e, li serdestiyê û bindestiyê bêzar e, xwazyarê jiyanek birûmet e. Ev li xewa kabûsê şiyar bûye û dîroka xwe ya çûyî tîne ber çav û dinirxîne. Ev dikeve hizra serhildanê û berxwedanê û dibêje Êdî Bes e.

Ji destpêka Komara Îslamî heya îro sî sal derbas bûn, ji roja destpêkê heya îro ev siyaseta li dijî kultûr, ol, çand û wd… li dijî kurdên Rojhelata Kurdistanê dimeşe. Ev siyaseta hovanê ku sî sal e wek şêrpençê pêsîra netewa kurd girtiye, bêrawestan didome, dem hatiye ku her mirovek kurd li her gund û bajêrekê, li her kûçe û kolanekê, li her xaneqah û mizgeftekê û li her malbat û civatekê, bi yekdengî û yêkhêzî bikin gazî, Êdî Bes E. Dem hatiye ku, pale û cotkar, bêrî û şivan, xwendekar û mamosta, nivêjker û pêşnimêj, dewlemend û hejar, ronakbîr û welatparêz,kardar û kirêkar, kur û keç, pîr û ciwan, jin û mêr, bi yekdengî û yekhêzî bikin gazî Êdî Bes E.

Êdî Bes E, bêrêzî, bêexlaqî, Êdî Bes E, girtin, kuştin, berbarankirin, înkar û qesaskirin, Êdî Bes E bêhurmetkirina olê, çandê û kultûrê, Êdî Bes E veşartina rastiyê li jêr emame û xêliyê.

Ji boy ku welatek ji gendeliyê paqij be û neteweyek ji înkarê rizgar be, pêdivî bi yeketiyek netewî di nav takên kurd, malbat û civakê heye. Civakek ku bi bîr û hizra xwenasînê bê perwerdekirin û bi çeka Êdî Bes E bê çekdarkirin, dikare di demek kurt de jiyank tena, malbatek paqij  û civakek pêşveçûyî biafirîne.

Lê pirsyar eva ye erê gelo civaka kurd li Rojhelata Kurdistanê ji xewa kabûsê şiyar bûye? Erê gelo sî sal bindestî, serşûrî û sivikatî ne bese?

Erê dem nehatiye ku mamostayên Olî di roja înê de li cihê nimêj û rojiya û biheşt u cehneman gazî bike Êdî Bes E? Erê ma dem nehatiye ku jina kurd kirasê êxsîriyê ji xwe dûr bike û wek şêrejina kurd mala xwe ji madeyên bêhişker paqij bike û zarokên xwe bi kultûra Êdî Bes E perwerde bike? Erê ma dem nehatiye ku ciwanên kurd di dibistana û zanîngehan de ji boy nebûna perwerdê bi zimanê kurdî bi yekdengî bikin gazî û hawar Êdî Bes E?

Li Tirkîye  persa Kurd bi  gishtî  û çareserî  bi  taybetî  wek  yêkek ji giringtirîn  kêshe  tê  berçaw,  ji  ber  ku  dewleta  tirkîyê  li  ser  bingeha  yêk  ala , yêk  netewe  û  yêk  ziman  hatîye  ava  kirin,  sîyaseta  dewletê  li  ser  wê  bingehê  û  inkara   netewa  kurd hatîye  birêwebirin  û  ev  sîyaseta qirêj  ya  esîmile  kirinê  heya  îroji  dimeshe,  heya  gotina   peyva  kurd  ji  wek  kiryara  teroristê   tê  nasîn.

Di  serdemê  avabuna  komara  tirk  heya  îro  zêdetir  li  40  serhilanên  netewî   dest  bi  xebata  netewî  kirîne,  lê  mixabin  hemo  hatîne  jinavbirin  û  bi  hizaran  gundên  kurda  hatîne  wêran  kirin û  cenosayda  kelturî,  çandî  heya  îroj  dom  dike.

Di  dawîya  sedsala  20 an  Partîya  kirêkarên  kurdistanê  (PKK) e   hat  ava  kirin  û  niha  zêdetir  li  30  î  sale  xebatek  xwinawî  û  bêwestan  dimeshine  û  di  wê  xebata  xwinawî  da  zêdetir  li  40 hizar  kesan  jîyana  xwe  ji  des  daye,  lê  mixabin dewleta  tirk  heya  îroj  nehatîye  rayê  û  sîyaseta  inkarê  her  dom  dike.

Bi    salane   ku  dewleta  tirk  dixwaze  bibe  endamê  yêketîya  Ewropayê,  lê  ji  ber  ku  nekarîye  pîvanên  Yêketîya  Ewropayê  kû  nasnav  bi  pîvanên  Kopênhakê  ne   bicih  bîne , hejî  gotinêye  kû  ev  pîvan  bi  tinê  daxwaza  mafê  mirov,  azadîya  take  kesî, azadîyên  pêk  anîna  civakên  sîyasî,  çandî  û  kelturî  diken  lê  mixabin  heya  îro  ev  daxwazên  mirovanî  nehatîne  cîbicî  kirin.

Di  helbijartina  parlemanê  ya  sala  2007  an  ku  wek   rifirandumek   û   Ne   yek  mezin  bi  ertêsha  tirk  û  her  wisa  li  herêmên  kurda  Ne  yek  mezin  bi  partîyên  xwedî   aydîyalojîya  kemalismê  û  derdurên  vê    hat   nirixandin. Di  encamê  da  bi  tinê   partîya  AKP  e   bi  serokatîya  Receb  Teyiberdoxan   ya  riform  xwaz  û   komela  civaka  demokkrat   DTP e  li  herêmên  kurda  ketin  parlemanê,  lê  mixabin  pishtî   helbijartinê   AKP  ê   dest  li  riformên  pêtivî  û   çareserîya  pirsgirêka  kurd,  kêsha   û  hêdî  hêdî   xwe  nêzîk   ertêshê  kir  û   li  wî  demî  heya  niha  bê  westan    sher  li  dijî   girîlayên  PKK  ê    berdewame.

Dinav  sê  heyvên  pêshîya  me  da  helbijartinên  bajêrwanîyê   li  tirkîyê  despê  diken,  ji  bû  vêyêkêj  meydana   sîyasetê   germ  û   partîyên  sîyasî  ketine   nav   cushek  taybetî.

Partîya  gelê  komarî   CHP  bi  serokatîya  Deniz  Baykal  ku  partîya  rikeber  di  nav  parlimanê  û  endamê   înternasyonale  sosyaliste   û  heya  niha  dijî  her  riformek  bingehî   ye  bi  taybet   diwarê   pirsgirêka   netewa  kurd   derketiye,  ji  alîyê  piranîya  mirovên  demokrat  û  ronakbîrên   tirk   we , wek  partîyek    durketî  li  normên  sosyalistê,  û  her  wisa  zêdetir  bi  alîyê   kemalismê  û  neteweperêzîya   tirk  çuye   tê  nirixandin.  CHP   ku  di  21  ê  vê  heyvê  berew  kongira  xwe  diçe   tê  gotin  ku   bi  gihurînek    bingehî   di  sîyaseta  xwe  da ,  hemiyan  surpirayz  bike  û  heya   nexsheya  rê  ji  pirsgirêka  duza  kurd  bide  pejirandin.

Partîya  Heq  û  îdalet  AKP  e  bi  serokatîya  Receb  Teyiberdoxan  serokwezîr  ku  piranîya  parlementêrên  kurd  di  parlemanê  endamê  vê  ne   lê  nexwast  û  nekarî  duza  kurd  bîne  rojevê ,  îro  li  herêmên   kurda  bê  hîvî  buye  jibo  wêyêkê  bi  siloganên   partîya  neteweperêze  MHP  ê   tê  meydanê   û  ji  kurda  ra  dibêje   eve  welatê  yêk  ala  yêk  netewe  û  yêk  zimane,  yan  hez  bike  yan  terk  bike.

Partîya  komela  civaka  demokrat  DTP  ku  wek  partîya  ser  bi  kurda   û  ji  alîyê  hinkawe,   wek  balê  sîysîye  PKK  ê   tê  binav  kirin  xwazyarê çareserîyek  bingehî  jibo  duza   netewê  kurde ,  evjî  ku  bitinê  AKP  ê  wek  rikeber  di  helbijartinên  bajêrwanîyê  li  herêmên  kurda  dibîne,  di  siloganên  helbijartinê  da   ketîye  nav  sherê  dewkî,  di   bersiwa   serokwezîr  Erdoxan  da  ku  got “emê  dihelbijartina  bê  da ,  Amedê  ji  DTP  e  yîyan  bistînin”  serok   bajêrê  Amedê  Osman  Baydemir   jê  ra  got” Amed   qelaye  û  emjî  qelayê  bernaden”

Di  yêk  sala  çuyî  da,  piranîya  mîtîngên   serokwezir   digel  kurda  hatîne  pirotiste  kirin,  û  heya  serdana  bajêrên  kurda  li  serokwezîr  ra  hatîye  berteng  kirin.  Lê   ji  bo  ku  Tirkîye   bi  welatê   hurjimêra (deqiqa) 90  ê   tê  nasîn ,  dibe   ku  89  hurjimêra   sher  û  kêshe   be   l ê   di  hurjimêra  dawîyê  da  hertishtek  bê  gihurîn.Tishtê  balkêsh  eveye  ku   di  pêvajuya  îro  da   sê   gusheya   Amed, Enqere  û  Hewlêr   ku   demeke  bi  awayek   nepenî   ketîye  rojevê  zur  rialistir  têt  berçaw.

Demeke  ku  di  mîdyaya  tirka  da  peyvên   serok  eshîr  û  bakurê  îraqê  cihê  xwe  dayne  peyvên    mina  serokomarê  îraqê,  serokê  herêma  kurdistana  îraqê , demeke   ku  li  firokexanên  Enqere  û  Hewlêrê   bazara  sîyasetwan  û  karbidestên  paye  bilind  e   Tirkîye  û  Herêma  kurdistanê   gerimtir  buye, demeke  peyamên  ecêb  û  xerîb   li  girawa  îmralîyê   bilind  dibin  û   demê  mirov   mêzey  daxuyanîya  Osman  Ocelan   ya  wegera  welat   dike  û  demê  mirov  mêzey   serdana  Talibanî    ya  Kerkukê   û  di  demek  nêzîk  da  serdana  Ebdula  Gul  li  Bexdayê,  kerkukê  û  Hewlêrê  dike   bitinê   dikare  bi  vî  awayî  shirove  bike,  ku,   Amedê  pirsgirêk  formule  kirîye,  Enqerê  heya  hurjimêra  89  an  niqasha  bi  sher   dê  bimeshine   û   hurjimêra  90  ê   li  Hewlêra  paytext  di  cvivîna   bilind  ya  dinavbera  serokomarê  îraqê  ,  serokê  herêma  kurdistanê  û  serokomarê  Tirkîyê   bigehît  encamê.Lê ji  bu  encamên  sîyasî  dinavbera   Amedê , Enqere  û  Hewlêrê  pêtivîye  em  li  bendê  rawestin  û  mêze  ken.